Het ligt nooit aan Excel!


Op een zonnige lentedag reisde ik af naar de Domstad om een maatwerk Excel training te geven. Aan het eind van de ochtend hadden alle cursisten de ‘geneste ALS’ functie door, op één na.

“Imre, kun je me toch even helpen, ik kom er echt niet uit”.

Op het eerste gezicht leek er niets mis met de formule. Toch gaf Excel een foutmelding. Nog maar eens de formule teken voor teken nalezen. Nee, het leek toch echt te kloppen.

“Laten we de formule nog maar eens opschrijven, vanaf het begin”, zei ik tegen de cursist.

Na meegekeken te hebben hoe zij deze foutloos opnieuw intikte, gaf Excel wéér een foutmelding. Aan het begin van de dag had ik de cursisten op het hart gedrukt dat je nooit mag zeggen dat Excel niet goed werkt omdat je dan zeer waarschijnlijk zelf iets niet correct intypt. Dat kreeg ik natuurlijk te horen.

Daar ging míjn zelfvertrouwen! “Ik word gek, wat gaat hier nu fout!?”

“Nou, jij geeft de training, als jij er al niet uitkomt, dan zal het ons ook niet lukken!”. Oké, daar ging het zelfvertrouwen van de groep. Nog maar een keer goed doorlezen, er moet iets niet kloppen. Helaas bleef Excel foutmeldingen geven en kon ik echt geen fout ontdekken. Daar ging míjn zelfvertrouwen! “Ik word gek, wat gaat hier nu fout!?”

Oké, nu kon ik er niet meer tegen. “Zal ik het even intikken?” vroeg ik, in de hoop dat ik magische vingers zou hebben. En inderdaad, nadat ik het had ingetikt, kreeg ik wel de juiste uitkomst. Gelukkig, ik was dus niet gek. Maar wat was er toch aan de hand?

“Typ jij het nu eens rustig in” vroeg ik weer. Zuchtend typte de cursist het voor de zoveelste maal in. (Die formule kan ze nu nog steeds dromen).

KLIK, KLIK, KLIK-KLIK. “STOP!” riep ik enthousiast uit, “nu weet ik wat je anders doet!”.

En zo heb ik geleerd dat Excel het verschil niet begrijpt (of eigenlijk: de overeenkomst)
tussen twee enkele aanhalingstekens (’) en een dubbel aanhalingsteken (“)

Deel deze blogpost

Over de schrijver

Henkertenker